امروز قرار بود با م برویم خرید. صبح آقای س پرسیدند که “درباره الی” می‌بینی؟ حوزه هنری ساعت ۶ تا ۸؟ من با احتیاط موضوع را با م درمیان گذاشتم چون جماعت دخترخاله‌ها هم در برنامه خرید بودند. م مخالفتی نکرد و من تصمیم گرفتم عصر با این‌که شب قبل به م گفته‌بودم می‌رویم خرید و صبح به رویا گفته‌بودم که می‌آیم جشنواره٬ بروم فیلم ببینم. ساعت یک ربع به پنج به زحمت م را از روی صندلی کندم و راهی شدیم که با مترو برویم هفت تیر بلیط را بگیریم و بعد با تاکسی و مترو و… برویم سمیه. توی مترو با هم مقاومت کردیم که چیزی نخریم غیر از یک بسته دوازده‌تایی کلیپس کوچک به قیمت پانصد تومان و وقتی کلیپس‌ها را تقسیم می‌کردیم مترو از امام خمینی( ایستگاهش) رد شد و ما نفهمیدم. ایستگاه بعد دوان دوان رفتیم که سوار متروی برعکس شویم ولی م اشتباهی رفت روی پله برقی و من هم پیروی‌اش کردم. وسطش که فهمیدیم راه نبود برگردیم و مسیر طولانی‌ای را پله‌برقی بازی کردیم. ساعت ۵:۵۰ رسیدیم هفت‌تیر. آقای س نبود. موبایلش در دسترس نبود. هیچ‌کس چیزی نمی‌دانست. پس من و میم بی‌خیال الی شدیم و رفتیم مانتو دیدیم و پرو کردیم. شال خریدیم. ذرت مکزیکی بدمزه خوردیم. م از خطرناک‌ترین جای خیابان رد شد و گفت چون مانتوی من رنگی‌ست اشکال ندارد. من مجبور شدم وسط خیابان به جای چپ و راست هی به مانتوام نگاه کنم که رنگش یادم بیاید. م در ضمن گفت از همه کارهای غیر قانونی خوشش می‌آید که به نظر من خیلی دیالوگ قشنگی بود. ما اصرار داشتیم مانتوی چین‌چینی و آستین پفی بخریم تا عوض شویم ولی موفق نشدیم و قرار شد که باز هم روی شخصیت‌مان کار کنیم و بعد برای خرید مانتوی چین‌چینی و آستین پفی اقدام کنیم. توی مترو فعالیت‌های صبح تا شب را که مرور کردیم به این نتیجه رسیدیم که “ما را چه به مانتوی چین‌چینی و آستین پفی” و دختر کنارمان به ما خندید. من البته بیشتر به خودم امید دارم چون م امروز صبح سه بار رفت بانک٬ یک‌بار سیستم قطع بود٬ یک‌بار سیستم قطع نبود ولی کیفش را جا گذاشت و بار آخر موفق برگشت.
طبیعتاً خسته‌ام و این‌ها را نوشتم که توی شلوغی این‌روزها گم نشوند٬ یک چیزهایی را هم نمی‌نویسم که گم شوند. گم و گور.
یکی‌شان تویی.