صبح با مجید آدمکِ پارچه‌ای درست کردیم. من روی پارچه یک مستطیل و یک بیضی کشیدم، مجید روی خط‌ها قیچی کرد. گفت می‌خواهد سرِ آدمکش بیضی باشد، چشم‌هایش از سنگِ براق. سنگِ براقِ دانه‌ای دویست تومان را تبدیل کردم به پولک آبیِ براق، به جای دماغ مروارید اشکی دوختم. دهانش را گفت با نخ قرمز بدوز. گفتم “مجید بخنده یا ناراحت باشه؟” گفت “بخنده بخنده” موهایش را با پارچه حریر دوختم، همان اول قیچی برداشت موهایش را کوتاه کرد. گفت “خیلی زشت شده، پسر باشه”. من که لباس خانم شریفی را به پرو اول می‌رساندم مجید نشسته‌بود روی میز جلوی من، پاتینگا و قاطینگا را با هیجان تعریف می‌کرد. اشرف‌السادات چندبار گفت “مجید برو پیش خاله فاطمه ببین چیکار می‌کنه”. مجید گفت “خودت برو ببین چیکار می‌کنه من دارم فیلم تعریف می‌کنم”. من هم درباره‌ی فیلم سوال می‌پرسیدم هم کوک می‌زدم. یک‌جایی که داشتم نخ توی سوزن می‌کردم گفت “چرا عصبانی شدی؟” گفتم”عصبانی نشدم که خاله”

“اخم کردی آخه”

” اخم نیست، دارم دقت می‌کنم این نخه بره تو”. فیلم که تمام شد گوشی‌ام را برداشت. گفتم “مجید گوشیِ من بازی کم داره‌ها”. گفت “خودم دیدم از این مدلا، بازی‌هاش کمه ولی باحاله”. مطمئنم که جای بازی‌ها را بلد است. اشرف‌السادات چندبار تذکر می‌دهد که گوشی موبایل برای بازی نیست. نه من نه مجید به روی خودمان نمی‌آوریم. مجید با هیجان ماشین‌بازی می‌کند و من فقط گاهی نگاهش می‌کنم که از لبه‌ی میز نیفتد. یک‌ربع بیست دقیقه بعد یک آب‌نبات چوبی از توی کیفم درمی‌آورم و می‌گویم “بیا اینو با موبایلم عوض کن، موبایلم خسته شده” قبول می‌کند. گوشی را از دست‌های عرق کرده‌اش می‌گیرم. با شلوارم خشک می‌کنم و می‌گذارم توی کیفم.

ظهر مادرش از خرید برگشته، با جیغ و داد سی‌دی را از مادرش می‌گیرد می‌آید به من نشان می‌دهد. “ببین این همون قاطینگا پاتینگاس که تعریف کردم، مامانم خرید” خودم را خیلی هیجان‌زده نشان می‌دهم” اِ، پس اون فیلمه که صبح تعریف کردی چی؟ دوتاست؟” همان‌طور که سی‌دی را بالای سرش تکان می‌دهد می‌گوید” نه اونا رو از خودم گفتم، این فیلم اصلیشه”.

عصر مجید با یک ماژیک و یک ورق آچهار می‌نشیند روبه‌روی من. بلند اعلام می‌کند “من بلیت می‌فروشم، بلیت دوبِیل، کیا می‌خوان عید برن دوبِیل؟” همه با خنده می‌گویند من، من. مجید شروع می‌کند به مربع کشیدن روی کاغذ، وسط هر مربع یک علامت عجیب می‌گذارد می‌گوید “این علامت یعنی بلیت دوبِیله، هرشهری یه علامتِ مخصوص داره” سرم را تکان می‌دهم یعنی فهمیدم، توی این فکرم که این‌ها را باید بنویسم. رو می‌کند به اشرف‌السادات می‌گوید “واسه شما بلیت یزد درست می‌کنم”. ‌همه غیر از مجید از خنده ریسه می‌روند. اشرف‌السادات می‌گوید “نامرد همه برن دوبیِ من برم یزد؟ هیچ‌جا دیگه هم نه، یزدِ بیابونی؟” مجید خیلی جدی فکر می‌کند” باشه برات بلیت مکه می‌کشم، مکه دوست داری؟” اشرف‌السادات خوشحال جواب می‌دهد “آره مکه عالیه، دوبِی چی‌کار دارم من” می‌پرسد “برای دخترتون چه بلیتی بزنم؟” اشرف‌السادات کمی فکر می‌کند می‌گوید “سارا رو می‌برم مکه، ولی برای لیلا بزن آمریکا، برگشت‌ش هم بزن هشت سال دیگه که نتونه هی زودزود بیاد خونه‌مون”. لیلا داد می‌زند “هشت سال؟ مجید نزن! هشت سال خیلی‌ه دلت واسه خاله تنگ نمی‌شه؟” مجید کاغذش را هل می‌دهد به سمت من، “هشت چه شکلی بود؟” برایش یک هشت می‌نویسم. روی بلیت لیلا می‌نویسد هشت و می‌دهد دستش. برای من یک بلیت پاریس می‌کشد. علامت رویش را نشانم می‌دهد می‌گوید “ببین با دوبِیل فرق داره، چند روز بنویسم؟” می‌گویم “روز ننویس من برنمی‌گردم” اشرف‌السادات یواش می‌گوید “غلط کردی.” می‌پرسم “مجید خودت چی؟ عید کجا می‌ری؟” جواب می‌دهد “من؟ شاید خیلی ضایع باشه ولی واسه خودم بلیت شمال زدم.” اشرف‌السادات می‌آید لپ‌ش را ماچ می‌کند. “شمال از همه‌جا بهتره، واسه مامان باباتم بزن” مجید سه‌تا مربع بزرگ‌تر از کاغذش قیچی می‌کند” برای خودم و مامانم می‌زنم یازده روز چون ما اهل مسافرتیم. برای بابام می‌زنم یک‌روز، که تنبیه بشه ما رو این‌قدر کم نبره مسافرت” من سرم را گذاشتم روی میز و می‌خندم بقیه هم دست از کار کشیدند دارند درباره‌ی بلیت‌ها حرف می‌زنند. مجید مشتش را پر از بلیت کرده و به همه تعارف می‌کند. چهارتا بلیت دوبیل اضافه هم می‌دهد به من برای خانواده و دوستان. هنوز نصف ورق آچهارش مانده، می‌گوید “این یه بلیت آفریقاست، کی می‌خواد؟” اشرف‌السادات می‌گوید “من، ولی تنها می‌ترسم، همه بریم” مجید می‌گوید “نه نه فقط یکی” حوصله ندارد بیشتر بلیت نقاشی کند. من توی همهمه حرف‌ها بلیت‌هایم را از روی میز جمع می‌کنم می‌ریزم توی کیفم. مجید ساکت نگاهم می‌کند. سرش را جلو می‌آورد و می‌گوید “زهرا اینا بلیت واقعی نیستا، فقط واسه بازیه” سفت بغلش می‌کنم و می‌گویم “می‌دونم خاله می‌خوام رفتم خونه بلیت‌بازی کنم.”