نمی‌تونم سرِپا بنویسم. خودم نه، کلمه‌هام سرپا نیستن. مثلن “نمی‌توانم” رو می‌نویسم “نمی‌تونم”، “را” رو می‌نویسم “رو”. این‌طوری هم زیاد به خودم فشار نمی‌آد هم کلمه‌ها می‌تونن درازکش منظورِ من رو برسونن. مثلن همین “برسونن” دراز کشیده‌ی ” برسانند” ئه. ئه، خودش درازکشیده‌ی اَست‌ئه. نه فقط دراز کشیده بلکه یک لیوان آب پرتقالِ خنک دستشه که ذره ذره می‌چشتش. کلمه‌ها حسابی داره به‌شون خوش می‌گذره.

از دیروز تعریف می‌کنم. مریم رو بردم آرایشگاه ناخن‌هاش رو مانیکور کنه. باهاش دم آرایشگاه قرار گذاشتم، هی اصرار کرد ناهار بیا خونه‌ی ما بعدش با هم بریم. گفتم نه مزون کار دارم. واقعن هم مزون بودم. همون دمِ در صدتا سوال جواب دادم. پرسید ناهار چی خوردی؟ صبح کی بیدار شدی؟ شب کی خوابیدی؟ داری چی می‌دوزی؟ چی یاد گرفتی؟… من دیشب‌ش تصمیم گرفته‌بودم دیر داد بزنم سر بقیه.

اینو دارم می‌نویسم که بفهمم تحملم کم شده یا حق دارم. هیچ‌کس نمی‌دونه من تو این یک ماه به چند تا سوال مریم درباره‌ی ناخن جواب دادم. می‌اومدم اینترنت می‌دیدم آف گذاشته “ناخنم چه‌قدر بشه برم مستطیلی‌ش کنم؟” اس‌ام‌اس می‌داد “یه‌‌ آگهی خدمات ناخن پیدا کردم تلفنش رو می‌فرستم تو زنگ بزن قیمت بپرس.” من همه اینا رو با صبر جواب می‌دادم. یک ماه تمام به مریم درباره‌ی ناخن مشاوره دادم. پرسید مانیکور پدیکور چیه، گفتم سرچ کن. گفت سرچ چیه؟ براش توضیح دادم. بالاخره هفته پیش گفتم خودم می‌برم‌ت آرایشگاه ناخن‌ت رو سوهان بکشه مستطیلی کنه لاک بزنه، طراحی کنه، هرکاری که بخوای… دلم می‌خواست تموم شه. توی آرایشگاه نشستم کنارش کتاب خوندم، جواب سوال‌هاش رو دادم، گفتم از این در بریم بیرون نفس راحت می‌کشم. رفتیم بیرون پرسید خب حالا چی می‌شه؟ گفتم “هیچی قشنگ شده، حالا همین‌ شکلی بلند می‌شه.” امروز اس‌ام‌اس داده “حالا ناخنم رو چه‌جوری کوتاه کنم؟” چندبار اس‌ام‌اس رو خوندم. گفتم “کوتاه کنی؟؟” جواب داد “آره دیگه، بذارم همین‌طوری بلند شه؟” وای خدایا می‌خواستم سرم رو بکوبم تو دیوار. نوشتم “مریم نمی‌دونم هرکار می‌خوای بکن.”

الان فاطمه زنگ زد که فردا بیا مزون. نمی‌خواستم برم. می‌خواستم فردا صبح زود برم پیاده‌روی تو ولی‌عصر. تو مزون هم اعصابم خرد می‌شه. خانم کت دامن آبی باز کت‌دامنش رو آورد. گفت “تو خونه که پوشیدم حاج آقا گفت کوتاهه، بعد من رفتم اندازه گرفتم دیدم هفتاد و سه سانته در حالی‌که من به شما گفتم قد دامن هشتاد.” اشرف‌السادات گفت سه دفعه پرو کردید، جلو خودتون اندازه زدم. شونه‌هاش رو انداخت بالا، گفت من واسه خودم یادداشت کردم هشتاد سانت. اشرف‌السادات پول کت و دامن رو پس داد. گفت پارچه‌ش رو هم بعدن می‌خرم می‌فرستم براش.

مجید هر وقت می‌رسه گوشی‌م رو برمی‌داره بازی می‌کنه. من عین خیالم نیست. مامانش هزار بار می‌گه مجید با موبایل بازی نکن ضرر داره. مجید هم عین خیالش نیست. مامانش یک‌جوری ملتمسانه با چشم و ابرو به من می‌گه ازش بگیر. متنفرم از این کار. می‌پرسم “به چه بهانه‌ای؟” می‌گه “بگو می‌خوام زنگ بزنم” به مجید می‌گم می‌خوام زنگ بزنم، سریع می‌آد کنارم می‌ایسته می‌گه خب بزن. عین این درمونده‌ها الکی زنگ می‌زنم به مامان. بعدش هم یک اس‌ام‌اس می‌فرستم به نمی‌دونم کی. گوشی رو از دستم می‌قاپه. با ترس و لرز به مامانش نگاه می‌کنم، می‌گم مجید صبر نمی‌کنی جواب اس‌ام‌اس بیاد؟ می‌گه جوابش اومد به‌ت خبر می‌دم. دیگه چی می‌تونم بگم؟ کی از من انتظار داره سرِ مجید داد بزنم؟ یک ساعت بعدش داره با پارچه برای خودش کاردستی درست می‌کنه. می‌گه “این گربندره،  کی برام می‌دوزه؟” هیچ‌کس داوطلب نیست. می‌شینه با چسب پارچه‌ها رو می‌چسبونه. پارچه‌ها‌ی چسب خورده رو می‌ندازه گردنش می‌ایسته جلو آینه، ببینید همه ببینید گربندر درست کردم.

دارم با صدای بلند آهنگ گوش می‌دم که مثلن چیزی یادم نیاد. شاید هم فردا برم همون پیاده‌روی، تازه می‌خواستم یه عکس اوپی‌جی تو بیمارستان دی بگیرم. بابا اس‌ام‌اس داده که درباره‌ی موضوع حسن و قبح عقلی فکر کن بیا با هم بحث کنیم. گریه‌م گرفته. مامان گوشی موبایلش رو آورده که براش صدای کیبورد رو قطع کنم. سامسونگ نداشتم تا حالا، لمسی بلد نیستم. هی دستم می‌خوره همه‌چی بسته می‌شه. دلم می‌خواد داد بزنم ولی قول دادم. می‌گم مامان یادت نیست یه‌بار دیگه هم اینو ازم خواستی نتونستم؟ داد زدن شرف داره به این مدل حرف زدن، نه؟

دقیقن می‌دونم چمه. این چمه “چه بر من می‌رود” ایست لم داده کنار ساحل، این‌جا مثلن… خوش به حالِ چمه.