از یک راه دیگر بگویم شاید دستتان بیاید. من هنوز به نیمه مرداد نرسیده همه مرخصی‌هایم را گرفتم. استعلاجی، استحقاقی، استشواقی، استفراغی… تا آخر ماه حتی یک دقیقه هم نمی‌توانم زودتر بروم خانه. از صبح که رئیس این را گفته نیشم باز است و هی به خودم افتخار می‌کنم. ظهر خیلی صمیمی رفتم توی اتاق سولماز. یک‌وری نشستم روی میزش و خوش و خندان تعریف کردم که من چه‌طور مرخصی‌هایم را تمام کردم. فکر می‌کنید عکس‌العمل سولماز چه بود؟ پاهایم را انداخته‌بودم روی هم و با هیجان حساب می‌کردم چه‌قدر مانده به آخر ماه که سولماز با یک قیافه‌ی فوق ناراحت گفت “آخییییی”. مات ماندم. از این بدتر می‌شد؟ به جای این‌که بگوید “خاک بر سرت” و قاه قاه بخندد فقط گفت “آخی” و من مجبور شدم ادامه ندهم. چه چیز حال‌گیرانه‌تر از این‌که دوست آدم وقت‌هایی که باید بگوید دیووونه یا خر خل بگوید آخی. بدتر آن‌که نشود چنین آینده‌ای را با او تصور کرد. فکر می‌کنم با سولماز در همین فاز عزیزم و جانم و فدات شم باقی بمانیم.

لواشک از پلاستیک گذشته رسیده به کاغذ اسم‌‌ش، باید رویکردم را عوض کنم. ناراحت نیستم.

مریم گفت منتظره من یه چیزی بنویسم طرف رو بشورم بذارم کنار. آخه من بلدم. قدیما خودم خبر نداشتم بلدم. یک‌بار دبیرستان ضحی رفته‌بود رو اعصابم. موضوعش یادم نیست. یه جمله گفت من جواب دادم. باز یه جمله گفت من جواب دادم. به نظر خودم خیلی عادی بود. سه چهار تا جمله گفتیم بعد ضحی رفت بیرون از کلاس. همه ریختن سر من که “چته؟؟؟ چرا این‌جوری گفتی؟؟” من هی نگاشون کردم که مگه چی گفتم؟ اونا گفتن “له‌ش کردی، خیلی بد گفتی، خیلی…” من تا آخر سال هم هرچی فکر کردم نفهمیدم چی گفتم که خیلی بد بود. الانم نمی‌تونم بفهمم. یه چیزی می‌نویسم، فرداش دوستام زنگ می‌زنن چته؟ کی اذیتت کرده؟ چرا این‌همه پستت عصبانی بود؟ با کی بودی؟ من هی توضیح می‌دم با هیشکی بابا. از یه چیزی ایده گرفتم خوشم اومد اون‌طوری بنویسم. باور نمی‌کنن من وقتی دارم می‌رینم به کسی ریلکس باشم. فکر می‌کنن یه پست کثافت می‌نویسم یعنی خیلی عصبانی و داغونم. باید قسم بخورم که نیشم تا بناگوش باز بوده.

مریم گفت چرا هیچی نمی‌نویسی این‌همه احمق‌ئه طرف؟ بزن تو سرش! من هر روز وبلاگت رو چک می‌کنم تو برمی‌داری آموزش خیاطی می‌ذاری؟ گفتم آخه به نظر خودش عالی بوده. بردارم بنویسم این دو سه سال چه سوتی‌هایی داده؟ حرف‌ها و کارهاش رو بنویسم بقیه بخونن بخندن؟ تازه این جدا از همه احساسات و نظرات خودمه. اونا رو که بنویسم دیگه چی می‌مونه از شخصیتش؟ چیزی ندادم که… تازه بابام گفته به شخصیت آدم‌ها بند نکن. ایراد هم می‌خوای بگیری اشاره کن به یک مورد خاص در زمان خاص. نگو که تو همیشه همین عن بودی. نگو تو همیشه خراب می‌کنی. نگو صدبار تا حالا گند زدی. نگو همیشه … کسی رو له نکن.

من دارم نرم حرف می‌زنم نه؟ هنوز به‌ت نگفتم خیلی ابلهی. نمی‌خوام له‌ت کنم. می‌خوام فکر کنی عنه منم. تو آدم خوبه‌ای. ببین چه حرفای زشتی می‌زنم؟ آد‌م‌هایی که حرفی واسه گفتن ندارن حرفای بی‌تربیتی می‌زنن. من از اونام. تو خوبی، فرشته‌ای. مریم می‌گه پس‌فردا مدعی می‌شی من عاشق‌ت بودم. تو فکر کن بودم.

پست کثافته رو که نوشتم، جرقه داشت ولی مخاطب جدی نه. ایمیل زد “این کثافتو با من بودی؟” جواب دادم “برای تو بنویسم کامنت‌ها رو می‌بندم کسی نظر نده”. انگار پرسیده باشه” نظرت درباره من عوض شده؟” من گفته‌باشم “عزیزمی هنوز”. شاخصم اونه واسه له نکردن.

]]> http://khayatbashi.ir/?feed=rss2&p=3853 http://khayatbashi.ir/?p=3836 http://khayatbashi.ir/?p=3836#comments Mon, 02 Aug 2010 17:54:07 +0000 خیاط‌‌ http://khayatbashi.ir/?p=3836 صدای آهنگ نزدیک است اعصاب و همه چیزم را به گا دهد. تا دیروز صبح به صبح آهنگ کلاسیک پخش می‌شد توی اتاق که من مجبور بودم برای هم‏‏رنگی با جماعت قیافه ‏ام را طوری کنم انگار از دو سالگی صبحم با نوای موسیقی شروع می شود. امروز خانم همکار تصمیم گرفته زنگ گوشی‌اش را عوض کند و ما مجبوری همه موزیکهای تخمی و جیرجیر دار او را گوش کردیم. هی بین آهنگ ها رفت و آمد. هی انتخاب نکرد تا گفتم صدایش را کم کند. سعی کردم خیلی با لبخند و مهربانی بگویم. ظاهرن موفق نبودم چون تا عصر هرچه حرف زدم جوابم را نداد. تازه وقتی به طور کامل شرح دادم که این آهنگ گوشی‌تان توی فضا می پیچد و ما نمی‌توانیم تمرکز کنیم گفت “ئه اذیت می‌کنه؟”. واقعن نمی‌دانست که اذیت می‌شویم. خیلی‌ها این‌طوری‌اند. چلق چلق توی صورتت آدامس می‌جوند نمی‌دانند آزاردهنده است. توی اتاق با داد تلفن حرف می‌زنند نمی‌فهمند ما کر می‌شویم. پایشان را لخ‌لخ می‌کشند کف زمین انگار نه انگار. خود ما هم هرلحظه ممکن است در حال قدم زدن رو اعصاب یکی باشیم و نفهمیم. ریاضی اش می شود “به ازای هر نفر هر لحظه یک نفر وجود دارد که روی اعصابش راه برود”.

چند روز است از همه انرژی‌های منفی فراری‌ام. خیلی‌ها را هاید کردم که ناله‌شان را نشنوم. خیلی‌ها را هم هاید کردم که شادی‌شان را نبینم. بالاخره آدم‌هایی هستند که شادی‌شان دل من را بسوزاند. اگر کسی بگوید همچین حسی نسبت به هیچ کس ندارد من یکی باور نمی کنم. چنین آدم هایی به هر دلیلی توی زندگی همه هستند و نمی شود کاری کرد. از اعصاب خردی‌های الکی‌ام  می گفتم. مثلن همین آقای اتاق بغلی هربار می‌رود دستشویی شلوارش را خیلی می‌کشد بالا. قشنگ معلوم است که الان از توالت آمده. می‌توانم به‌ش تذکر بدهم؟ نه. فکر می‌کنم هیچ‌کس دیگری هم نتواند برایش توضیح بدهد که وقتی از توالت می‌آیی شلوارت را بیشتر بالا نکش و کمربندت را سر جای قبلی ببند. این‌طور حرف‌ها را نمی‌شود بدون پیش آمدن دلخوری یا سوتفاهم به کسی بگویی. برای همین هربار که آقای اتاق بغلی از دستشویی برمی‌گردد من اعصابم خرد می‌شود. حالا شما خودتان تا آخرش را بخوانید چه حالی دارم.