من از آن دسته آدمهایی بودم و کمی هم هستم که اعتقاد داشت زندگی در ایران اجازۀ رشد همۀابعاد  وجودی ام را به من نمی دهد؛و الان زمان آن رسیده که به کشوری دیگر حتی الامکان اروپا یا آمریکا مهاجرت کنم تا جهانی تازه را ببینم و…و این میل هر روز بیشتر می شدچرا که دردهایی داشتم و کمی هم دارم که می خواستم در دنیایی متفاوت فراموششان کنم،در هوای اینجا نفس نکشم…و باور دارم بهترین راه فراموشی برای من همین بود!
این تب مهاجرتم را خیلی بروز نداده ام ،گاهی به دوستان و اقوام تلنگری زده ام که چقدر دوست دارم به هلند بروم در باغهای گل غرق شوم یا به مصر بروم و مدتی در کنار فراعنه زندگی کنم،یا در مالزی ادامۀ تحصیل دهم یا …خلاصه اینکه تا کنون هر چه حساب کردم تا قم(فوقش تا کهک خلوتکدۀ ملا صدرا)استطاعت مهاجرت ندارم!!ولی خوب تصمیم رفتن و رؤیای زندگی جدید هیچ وقت مرا ترک نکرد.

چندی پیش طی خواب عجیبی تصمیم گرفتیم برویم کلاس نجوم!!(اینجایش خالی بندی به نظر میرسد ) من هیچ علاقه ای به آسمان بالای سرم نداشتم،برایم مهم نبود دب اکبرو اصغر آن بالا به که چشمک می زنند،خورشید و ماه دور که می گردند…و نه دوستی داشتم که اصرار کند بیا با هم برویم کلاس نجوم!!
به هر ترتیب زد و ما کلاس نجوم آماتوری اسم نوشتیم و از آنجا که نجوم هم علم است تمام درسها را با دقت می خواندیم، فهمیدیم و حفظ کردیم…
گذشت! یکبار که قدم زنان از کلاس بر می گشتیم و به ستارگان و خورشید فکر می کردیم متوجه شدیم که دیگر تب نداریم!!چند روزی درون دل و جان و عقائدمان کنکاش کردیم تا عشق آنور آب را باز یابیم و رویا پردازی کنیم…دیدیم نیست!!!
من علاقه ای نداشتم بدانم که خورشید نزدیکترین ستاره به ماست و ستارۀ نزدیک بعدی قنطورس است با ۴ سال ونیم نوری فاصله!!حسش هم نبود طول و عرض سماوی را بفهمم(بعد و میل) و نمی دانستم چرا به نجوم روی آوردم و چرا آن خانم سیمین نصفه شب نام مرا به زور در کلاس نجوم نوشت…

اینها مقدمه بود برای اینکه بگویم،گاهی برای اینکه عقائدت رنگ تازه ای بگیرد،زاویه دیدت عوض شود و روی یک نگرش متعصبانه کلید نکنی،لازم است یک دورۀ طولانی به ظاهر بی ربط را طی کنی!لازم است ستاره ها را چپ و راست کنی تا بفهمی رشد انسان در همه ابعاد به طول و عرض جغرافیایی اش ربط ندارد!!
حالا شما بگویید من بدون آسمان هم این را می دانستم!!من هم سالها شعارم این بود ولی دلم نمی فهمید چرا!!
حالا هم نمی گویم می چسبم به ایران!تلاشهایم ادامه دارد برای رفتن ولی خوب دیگر مهم نیست باغ های گل هلند،اهرام مصر،جنگلهای وحشی سنگاپور و دانشگاهای آمریکا و کانادا را نبینم!دور دستها به شعاع میلیونها سال نوری از ما،اجرام ناشناختۀ آسمانی هستند که من با تلسکوپ هم نمی بینمشان،شاید سیاره ای پوشیده از گل پوشیده از جنگل باشد باهزار قمر در اطرافش…کسی چه می داند…این جهان آنقدر عظمت دارد که من با چند درجه جابجا شدن باز به هیچ حایش نمی رسم،پس بهتر است از قالب طول وعرضها ،مرزها بیرون بیایم روحم را پرورش دهم برای مهاجرت…

شاید فردا خیلی از دغدغه ها و دلخواسته هایم به همین سادگی از تب و تاب بیفتند بی آنکه خواسته باشم سرکوبشان کنم!
هرچه سنم بیشتر می شود احساس می کنم برای خدا (همان دوست جدیدم)دشوارتر است حقایق را به من بفهماند،لجوج تر می شوم و کم انعطافتر!فکرش را کنید چه سناریویی نوشته تا من دیدم عوض شود…مهربان است،نه؟

پ.ن. خیلی وقت بود که  راز این سناریو ی عجیب را فهمیده بودم،امروز خواستم بگویم که می دانم جزئی ترین فکرهایم هم برایت مهمند.معترفم که به لطف تو و آن آسمان با شکوهت من دیگر تب ندارم!برای تحمل رنجها سعی می کنم از کهکشان راه شیری به خودم نگاه کنم،و به این فکر کنم که همه چیز در حد نظریه است…قطعیتی در سال تولد و مرگ زمین وجود ندارد…ستارگان هم دورۀ پر نوری و کم نوری دارند،ستارگان هم می میرند…پس سخت نگیر بر خودت بانو!