8 ،۹ ساله که بودم در ذهنم حک شده بود که پدر و مادر باید از لحظه لحظه زندگی من باخبر باشند،ساعتها بعد از بازگشت از مدرسه به دنبال مادرم راه می رفتم و قصه می گفتم،لذت بخش بود!حتی یکبار که معلم ورق دفتر املایم را پاره کرد صبر کردم همه بچه ها بروند ورق را از سطل بیرون کشیدم و بردم به مادر نشان دادم!! با اینکه امکان نداشت مادر بفهمد!

۱۲ ،۱۳ ساله بودم که متوجه شدم یک چیزهایی را نمی توانم تعریف کنم! راه برگشت مدرسه،پرسه زدنها،اینکه از باغچه مردم گل می چیدیم و باغبان می افتاد دنبالمان…عروسک بازی رو ی تپه چمنی میان راه…اولین ناگفته هایم بودند!

کم کم گزارشهای روزانه کوتاه می شدند،منحصر به اتفاقات جالب کلاس،بدون نقش خودم،بدون اینکه حرفی از احساسات درونی ام به میان بیاید…پدرم شدیداً اعتقاد داشت خلوت یکدیگر را بر هم نزنیم،حتی تکه کاغذ جامانده روی میز من را کسی حق نداشت بخواند،هیچ کس سراغ وسائل خصوصی دیگری نمی رفت…اینها قوانین خانه ما بود،من آنوقت یاد گرفتم که لازم است هر کس ناگفته هایی داشته باشد، حریمی بسازد برای دلش…

ولی نفهمیدم چه کسی باز در ذهنم حک کرد که شوهرت محرم رازت خواهد بود و همه ناگفته های زندگی ات را می توانی به او بگویی!ساده و بی خیال برایت از همه چیز گفتم ،از احساسم در رابطه با همه چیز،از تمام فکرهایم…شاید تو برایم جا انداختی که حق داری بدانی،شاید خودم حماقت کردم…چون لذت بخش بود!

حالا می فهمم که به خاطر به زبان آوردن ناگفتنی ها محکوم شدم،لذت فاش کردن …بگذریم!

امروز می دانم اندیشه من، بدنم نیست که برای پدر و مادر نیمه پوشیده باشد برای شوهر عریان!!هیچ کس حق ندارد پرده بک.ارت ذهن و احساس انسان را پاره کند،هیچ کس آنقدر به انسان نزدیک نیست که عریانی ذهنت را به تماشا بنشیند،دستمالی کند و لذت ببرد…

هیچ کس ارزش اینهمه لذت را ندارد،حتی خود من…

پ.ن.۱.خوب! امسال هم فراموش کردی!!تعبیر می کنیم که عاشقانه دوستمان داری و دچار حواسپرتی عاشقانه شدی!

پ.ن.۲.جان عمه ام!

پ.ن.۳.

حرف هایی هست برای  گفتن  ،

که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .

و حرف هایی هست برای  نگفتن ،

حرف هایی که هرگز سر به ” ابتذال گفتن ” فرود نمی آرند .

حرف هایی شگفت ، زیبا و اهورایی همین هایند ،

و سرمایه ی ماورایی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ،

حرفهای بی تاب و طاقت فرسا ،

که همچون زبانه های بی قرار آتشند ،

و کلماتش ، هر یک ، انفجاری را به بند کشیده اند ،

کلماتی که پاره های « بودن » آدمی اند …

اینان هماره در جستجوی « مخاطب » خویشند …