بعضی‌ها رگ‌های آدم را باز می‌کنند٬ دستشان را که می‌گیری انگار آب می‌ریزد به بندبند وجودت٬ ذهنت خنک می‌شود. برایشان مهم نیست که بمانند و سبز و شدنت را ببینند…بعضی‌های دیگر تا همیشه بالای سر رگ خودشان می‌ایستند٬ می‌نشینند پای گل دادنت.

بعضی‌های آخر عمله‌اند٬ بیلشان خورده راه آب باز شده٬ خودشان هم نفهمیدند… اگر هم می‌بینی نشستند پای تو یا وقت سیگار و دودشان رسیده یا قضای حاجت. یعنی باید زود پرتشان کنی بیرون٬ از باغ و بن وجودت.

زودتر.