مریم بهترین دوست من بود٬ این بهترین که می‌گویم اصلاً نمی‌دانم چیست. با هم بودیم یا شاید هم زیاد با هم دیده شده‌بودیم. من دوستش داشتم٬ دلم تنگ می‌شد برایش٬ دلم می‌خواست هر روز ببینم‌ش و این ربطی به دوستی نداشت. او حرف‌هایی داشت که به من نمی‌گفت من حرف‌هایی داشت که به هیچ‌کس نمی‌گفتم. با هم شعر می‌خواندیم٬ فال می‌گرفتیم٬ خاطره می‌نوشتیم٬ خط میخی٬ نامه…

چیزی که می‌خواهم برایت تعریف کنم برمی‌گردد به سال کنکور. سال کنکور برای من اصلاً سال سختی نبود٬ راستش من حواسم نبود. تمام فکر و ذکرم آدم‌ها بودند. تا اردیبهشت که مدرسه‌ تعطیل شد فکر نمی‌کردم که باید تست زد٬ درس خواند یا کلاس رفت. بعد یک‌روز بیدار شدم و دیدم نباید جایی بروم٬ دوست‌هایم نیستند٬ حافظ نیست٬ معلم‌ها٬ اتوبوس صندلی آبی٬ دفتر خاطرات٬ ساندیس توت فرنگی٬ کیک خامه‌ای… هیچ‌کدام نبودند و من توی خانه ول می‌گشتم. کم‌کم از نگاه و حرف خانواده و فامیل فهمیدم ول گشتن خوب نیست. این شد که یک ساعت گذاشتم روی میز با چند تا کتاب تست. و کنار دستم یک ضبط  بود روی موج رادیو پیام. تست می‌زدم و هرجا که رادیو آهنگ قشنگی پخش می‌کرد ضبط می‌کردم و اگر مجری شعر یا داستان قشنگی می‌خواند می‌نوشتم. بعد  سر فرصت یکی‌یکی کاست‌ها را گوش می‌دادم و اتیکت می‌زدم اسم آهنگ‌ها و گاهاً متن‌ها را. مریم آن‌روزها نبود. چندباری زنگ زدم خانه‌شان که پیدایش نکردم. او هم زنگ نزد و گذشت. من غرق رادیو و شعر و آهنگ بودم که مثلاً نفهمم چقدر مکانیک بلد نیستم و از سطح شیب‌دار و وزنه و فنر می‌ترسم. اوایل دلم می‌خواست حرف بزنم با مریم٬ که شوتی‌ام را با کسی تقسیم کنم٬ یک ماه که گذشت دیگر دلم نخواست. یک‌بار حرف زدیم که من زود خداحافظی کردم و بعدش نشستم به گریه. من و مریم روز کنکور همدیگر را دیدیم٬ یادم نیست از کی دوباره حرف زدیم٬ چه‌طور شروع کردیم و… ولی یادم هست که غم آن دو ماه تنهایی همیشه با من ماند. هر سال وقت خانه‌تکانی یک جعبه پر از کاست که به هر کدامشان یک طومار آویزان است را می‌چپانم ته کمد که یادم نیاید سخت گذشت. هرچه باشد ما یک دوره کوتاه از زندگی هم حذف شدیم. من آن دوره احتیاج داشتم که مریم باشد٬ این نبودن موقت نباید زیاد مهم باشد ولی از نظر من یک چیزهایی را تغییر داد که هیچ‌وقت نتوانستم توضیح دهم. حالا من و مریم دوستیم. هنوز خیلی حرف‌ها را فقط به او می‌گویم٬ هنوز دوستش دارم٬ ولی یادم نمی‌رود که اگر آن‌روزها بود چه همه قصه‌هامان عوض می‌شد. این قصه‌ی نبودن مریم بود. شاید قصه‌ی نبودن تو را هم یک روز نوشتم برای یک آدم دیگر.