من خیلی سخت‌گیر شدم. هیچ دلیلی برای دل شکستن راضی‌ام نمی‌کند . دل شکستن هم نه٬ هر چیزی که آب سرد بریزد روی احساسات گرم و دوستانه آدم‌ها. و معتقدم آدم اگر دل کسی را شکست حق ندارد آن‌ را با افتخار برای دیگران تعریف کند تا وجدان خودش راضی شود. (حالا این را می‌نویسم نه که خودم پاک باشم٬ می‌نویسم که من بعد آزار بقیه برایم سخت‌تر شود.)

آدم باید حساسیت‌های خودش را بشناسد و اگر نمی‌تواند حساسیتش را کم کند حداقل آدم‌ها را از آن موضوعات حساس دور نگه دارد. من که می‌دانم اگر کسی صدایم بزند “کچل” ناراحت می‌شوم یا باید کچلی‌ام را پنهان کنم یا ناراحتی‌ام را معالجه. این درست نیست که کچل باشم٬ ژل تقویتی هم بزنم که سرم برق بیفتد٬ بعد هر کسی که گفت “چه‌طوری کچل؟” را فحش خاشاک بدهم. آن آدم‌ها چه تقصیری دارند بابت درگیری من با کچلی‌ام؟ چه‌کار کنند که اول از همه برق کله من چشمشان را زده؟ اصلاً چرا وقتی من خودم درگیرم انتظار دارم بقیه همه معقول و منطقی برخورد کنند؟ انتظار زیادی نیست؟ که آدم‌ها آن‌قدر خوددار و باشعور باشند که برق کله‌ام را که دیدند به روی خودشان نیاورند؟ چه کسی تعیین می‌کند رفتار آن‌ها طبیعی نیست؟

من از کچلی‌ام‌ متنفرم٬ از این‌که آدمی یادم بیاورد کچلم متنفرم٬ کلاه‌گیس هست٬ کلاه هست٬ دیگر صاف‌صاف با کله کچلِ براق توی خیابان راه نمی‌روم که مچ آدم‌های معمولیِ از همه‌جا بی‌خبر را بگیرم و محکومشان کنم به بی‌فرهنگی و بی‌شعوری. من مرض‌های بی‌نام و نشانِ روشنفکری خودم را با سرزنش آدم‌های معمولی پنهان نمی‌کنم.