روزهایی بود که موبایل نبود، یا حداقل هنوز به دست ما نرسیده‌بود. روزهایی بود که شماره تلفن خانه را می‌دادی به آدم‌ها و بعد دل توی دل‌ت نبود که  امروز چندبار آقای اکبری و احمدی را خواستند و مادر گفت اشتباه گرفتید. روزهایی بود که هیچ‌کس خیال نداشت از خانه برود بیرون، تمام مدت مکالمه دلشوره داشتی که بابا تلفن اتاق خواب را بی‌هوا برندارد، با مریم و مینا که حرف می‌زنی کسی چشم در چشم‌ت نشود، با صدا و لبخندت رسوا نشوی، یک‌وقت مادرت نگوید مریم چه صدایش دورگه شده، سرما خورده؟ قبض تلفن چه‌قدر آمده؟ کسی وسوسه نشود این ماه پرینت تلفن را بگیرد… روزهایی  گذشت که در هر سفری چشمت به دنبال مخابرات و تلفن از راه دور بود.  بعد همان‌روزها این تلفن‌های سکه‌ای و کارتی به اندازه چاه آب در بیابان ارزش داشتند، آن‌قدر که هنوز وقتی سه‌تا تلفن کارتی پشت سر هم می‌بینی با دیوار تلقی دورشان حس می‌کنی باید به کسی زنگ بزنی. روزهای سختی بود برای گفتن و شنیدن یک دوستت دارم. مفت و مجانی حرام نمی‌کردی حرف‌ها را. حالا دیگر کسی آن دلهره‌ها را نمی‌فهمد. همین‌که می‌خواهی تعریف کنی چشم‌هایشان گرد می‌شود که “وا!! چه ترسو بودین شماها”. گاهی فکر می‌کنم بابت آن سختی‌ها اجر و قربی داریم؟ خدا تا این‌جاها هم حواسش هست؟ مثلاً حساب آزاده که دوستش از توی کوچه سوت می‌زد “بیا پایین” و تابلوی نقاشی که می‌رفت پشت پنجره یعنی “الان نمی‌تونم” از حساب شانزده هفده ساله‌های موبایل به‌دست، وقتی شب و نصفه‌شب به گوش هم لالایی می‌خوانند، جدا نیست؟ هست؟ بعد کسی فکر می‌کند قدیم‌ها حتی قبل‌تر از ما عاشق بودن چه مشقتی داشت و حالا چه دم‌دست و بی‌سوزوگداز…

پ.ن. ویرایش نشده، ادامه هم دارد. غلط پیدا کردید زنگ بزنید، زود.