به محض این‌که خواهرشوهر گفت می‌خواهد حین صحبت ما گوشش را بگیرد به خودم نهیب زدم “چندرغازبان تو رو قرآن یه چیزی بگو، همین مونده بشینی جلو یکی دیگه با پسره حرف بزنی، ازت خواهش می‌کنم یه زری بزن.” و از خواهرشوهر پرسیدم “یعنی شما قراره تو ماشین باشید وقتی ما حرف می‌زنیم؟” همین جمله کافی بود تا دوزاری‌اش بیفتد و پیشنهاد بدهد برویم پارک. تا پارک انتخابی بیست دقیقه‌ با وسیله راه بود.

باقی مسیر تا پارک من تصمیم گرفتم شل کنم. تکیه دادم به صندلی و خوشحال بیرون را تماشا کردم. سعید و خواهرش دو نفری درباره‌ی همه‌چیز حرف زدند. از فرشید پسر نیر خانم گرفته تا وضعیت آزادی بیان در جامعه ایران. من انگار توی ماشین نبودم. نه آن‌ها سعی کردند من را وارد بحث‌شان کنند نه من رغبتی نشان دادم. ساعت از هشت گذشته‌بود و ما هنوز جایی قرار نگرفته‌بودیم، چه برسد به حرف زدن. با هزار برو و بیا جای پارک پیدا کردیم. پیاده شدیم و سه نفری رفتیم توی پارک. همان دم در گفتم بنشینیم روی پله‌ای چمنی چیزی، سعید گفت “نه زشته”، خواهرش رفت صندلی خالی پیدا کند. می‌خواست یک آقایی که تنهایی یک نیمکت را اشغال کرده‌بود بلند کند تا ما دونفر آن‌جا بنشینیم. سه‌نفری می‌رفتیم جلو و خواهر سعید به آقای تنها می‌گفت “هی آقا اینا حرف مهم دارن بی‌زحمت برو یه جا دیگه بشین” سعید قبل از این‌که این مکالمه صورت بگیرد یک صندلی خالی یافت و نگذاشت که جلسه خواستگاری بیش از این خاطره شود. من و سعید به فاصله یک متر از هم روی صندلی نشستیم. مطمئنم آن شب یک نفر توی وبلاگش از طرز نشستن ما روی صندلی نوشته و مسخره‌مان کرده. دقیقن مثل فیلم‌ها. خواهر سعید یک روزنامه از کیفش بیرون آورد و نشست روی لبه‌ باغچه‌ی روبه‌روی ما. فکر کنم فاصله من تا خواهر سعید کمتر بود تا خود سعید. نشست و زل زد به ما. من هرجور بنویسم شما نمی‌توانید تصور کنید چه‌قدر بهت‌زده بودم آن لحظه. پایم را انداختم روی هم و نگاهش کردم. از سعید قطع امید کرده‌بودم که بخواهد اعتراضی بکند. بعد از این‌که چند دقیقه با لبخند به هم خیره شدیم خواهرشوهر روزنامه‌اش را برداشت و گفت می‌رود کمی بالاتر می‌نشیند. من و سعید گفتیم “ئه ئه کجا می‌ری، نرو ما راحتیم.” خواهرشوهر جواب داد “نه من اصلن روزنامه آوردم بخونم می‌رم اون‌طرف یه صندلی خالی شد” در این‌جا کمی دلم سوخت برایش، شاید او هم هول شده‌بود. صحبت‌های ما که شروع شد هوا رسمن تاریک شده‌بود. متأسفانه قبل از هر حرفی سعید و خواهرش تمام قصد ازدواج من را کشته‌بودند. برای همین خیلی خسته و بی‌میل حرف می‌زدم. به نظرم خیلی حرف زدیم ولی آخرش دیدم یک ساعت هم نشده.

سعید واقعن آدم خوبی بود. کارهای خوبی کرده‌بود در زندگی‌اش. درس خواندن را دوست داشت. کوه، پارک، خارج، همه چیزهای خوب را دوست داشت. روی هیچ مسئله‌ای گیر نبود و می‌خواست با هم چرخ‌های زندگی را فلان. من تقریبن چیزی از خودم نگفتم. در حد رنگ و آرزو خودم را تعریف کردم. از خانواده‌ام پرسید، زل زدم توی چشم‌هایش و با خیال راحت تمام ویژگی‌های خودم و خانواده‌ام را گفتم. خیره نگاهم کرد و ادامه نداد. فکر کنم همان‌جا رای‌ش را زدم. گفتم هرچه شنیدی بین خودمان می‌ماند. به خواهرت نتیجه را بگو. گفت حتمن. هوش و شعورش هم خوب بود.

خواهر سعید هدفون گذاشته‌بود توی گوشش و داشت ورزش می‌کرد. رفتیم دنبالش و راه افتادیم به سمت خانه. توی راه سعید پرسید “خانوم چندرغازیان نظرتون چیه درباره جلسه اول؟” من گفتم “بعدن می‌گم، باید فکر کنم”. ساعت ده رسیدم خانه. نه ذوق داشتم نه لحظه‌ای دلم لرزیده‌بود. یعنی بازی تمام.