جلسه‌ی نسبت میان عقل و عشق از منظر سعدی خوب بود. من بودم، رویا بود و حدود چهل‌نفر دیگر. طبق بررسی‌ ما تعداد آدم‌های چهل سال به بالا چشمگیر بود و خب این گرایش کهن به کهن از نظر جامعه‌شناسی ادبیات قابل تحقیق است. هیچ‌کس غیر از رویا وسط جلسه بیرون نرفت، هیچ‌کس به معنای واقعی چُرت نزد. همه کاغذ و قلم داشتند، چند لحظه خیره گوش می‌دادند یک‌دفعه سرشان را می‌انداختند پایین و تندتند چیزی می‌نوشتند. من به زحمت چند جمله‌ی بی‌ربط نوشتم. آقای بلخاری به زبانِ فارسیِ سخت حرف می‌زد. برای من مثل نوت‌برداری listening بود. مثلاً می‌گفت “آن‌را که عقل ندادند زبان مخاطبت بین عام و خاص ندادند” حالا من تا بخواهم فکر کنم مخاطبت را درست شنیدم یا نه و اصلاً این جمله یعنی چه حرف تمام شده‌بود. آقای بلخاری می‌خواست بگوید زبانِ مشترکِ آدم‌ها عقل است و “هرجا تفاهمی حاصل شد پای عقل در میان است، یقین بدانید” و خدا به عقل گفت “کریم‌تر از تو خلق نکردم و بِکَ فلان و فلان” این قسمتش جالب بود چون خدا مسؤلیت همه‌چیز را انداخته گردن عقل و گفته بِکَ فلان( عربی). فکر می‌کنید توی اینترنت بتوان مکالمه‌ی بین خدا با عقل را بعد از خلقتش پیدا کرد؟ بخش آخر را دوست‌تر داشتم. ولی نمی‌توانم بنویسم‌ش. یک چیزی بود مثل این‌که ما پاک بودیم و پاکی باعث شده‌بود همه‌چیز را ببنیم و بدانیم، وقتی قرار شد به دنیا بیاییم، در رحِم کثافت ماده ما را آلوده‌کرد، بنابراین از یاد بردیم. فلذا انسانِ این دنیا یاد نمی‌گیرد بلکه فقط به یاد می‌آورد. این را آقای بلخاری از آدمِ دیگری نقل قول کرد، افلاطون یا ارسطو یادم نیست. بعد هم بدانید عقل الکی نیست، انواع و اقسام و مراتب دارد و باید فهمید کدام عقل نسبت‌ش با عشق از منظر سعدی چی؟ جلسه بعد عشق را تعریف می‌کنند و جلسه آخر نسبت.  من در کل راضی‌ام در جزء نه چندان.

پ.ن.از گودر که روی مطالب  خوابگرد کلیک کنی می‌نویسد “مطلبی پیدا نشد”. این لینک از برنامه با سرچ توی گوگل پیدا شد.