من عادت دارم توی ماشین و خیابان آدم‌ها را با چشم دنبال ‌کنم، بعضی‌ها را آن‌قدر نگاه می‌کنم تا به سلامت از خیابان رد شوند، بعضی‌ها را تا برسند به ایستگاهی، خانه‌ای… بچه‌ها را چشم برنمی‌دارم تا  یک جای امن توی پیاده‌رو. دونفره‌ها را صبر می‌کنم تا دست‌دردست شوند، شانه‌به‌شانه. تک‌نفره‌ها؛ اگر هر دو دست‌ش توی جیب‌‌ش باشد باید زیر نظر من برود کافه‌ای رستورانی چیزی، اگر کیف داشته‌باشد و تند راه برود معلوم است برنامه‌ای دارد یا قرار کاری، که به نظرم جالب نیست، مگر این‌که شلخته‌‌گی و سربه‌هوا بودن‌ش توی چشم بزند. توی این دنبال کردن‌ها بعضی‌ها را گم می‌کنم، مثلاً یک‌نفر می‌رود پشت یک ون پارک شده و از آن سرش بیرون نمی‌آید، یا توی شلوغی رد شدن از خیابان غیب می‌شود. این بازیِ من است که پیدای‌شان کنم، گردن بکشم، چند قدم راهم را کج کنم و اگر پیدا نشدند حدس بزنم کجا غیب شدند. فضایی بودند؟ روح بودند؟ خطای چشم؟… یک‌روزهایی همه گم می‌شوند، یک‌روزهایی هیچ‌کس. راستش فکر می‌کنم رابطه‌ی معناداری بین تعداد گم‌شدگانِ عالم با چشم‌هایی که آن‌ها را دنبال می‌کنند برقرار است، من بیشتر سعی می‌کنم هوای آدم‌هایی را داشته‌باشم که چشمی دنبال‌شان نیست.

تازگی‌ یک بازیِ جدید اختراع کردم (من اگر گاهی احساس کنم عکس‌های روی بنرِ تبلیغات به من چشمک می‌زنند، خیالاتی‌ام؟) بازی جدید لبخند زدن و چشمک زدن به آن‌هایی‌ست که  مطمئنی جواب‌ت را نمی‌دهند، بچه‌های حرف نزن، عکس روی بنرها، درخت‌های جوان، گل‌های آفت‌زده و پرپر، ابرهای تک افتاده توی آسمان…