امروز صد بار آرنج‌م ‌خورد به تیزی میز٬ انگشت کوچک پام گیر کرد به چارچوب، سرم ‌خورد به طاق ماشین، هی به خودم گفتم تا سه بشمار دردش رفته. اگر هربار از یک شروع نمی‌کردم الان یک عدد بزرگ داشتم. خاله یادمان داده‌بود برای این‌جور دردها تا سه بشماریم، همین که اشک می‌دوید به چشم‌مان شروع می‌کرد بلند‌بلند شمردن که مجال نماند برای عرزدن. حالا که فکر می‌کنم می‌بینم سه خیلی کم است برای رفتنِ هر دردی. آرنج هم حتی تا سه  خوب نمی‌شود. سر اگر محکم خورده‌باشد به جایی، آن‌قدر منگ می‌شوی که شمردن یادت برود. انگشت پا را هم کم‌ِ کم باید تا سی بروی. تازه من فکر می‌کنم آدم بزرگ‌ها عددهای‌شان هم بزرگ‌ترند. مثلاً همین امروز که هی آرنج‌م می‌خورد به میز، فکر می‌کنید فقط درد آرنج بود که باید می‌رفت؟ نه!  آرنج‌م خورده‌بود به تیزی میز، من نشسته‌بودم روی زمین و همه‌ی دردهای‌م از بدو تولد کنارم نشسته‌بودند، اصرار می‌کردند گریه کن ولی من آن‌قدر ‌شمردم تا از رو رفتند.

یادم باشد به خاله بگویم بیشتر بشمرد. خودم هم از امشب شروع می‌کنم. خدا را چه دیدی، شاید دردِ نبودنِ تو هم با شمردن رفت.